အပုိုင္း (၈)

တပ္မေတာ္တည္ေဆာက္ေရးဆိုင္ရာ ျပႆနာမ်ား

(၁) တပ္မေတာ္တည္ေဆာက္ေရးဆိုင္ရာ အေျခခံမူမ်ား။

တပ္မေတာ္သည္ ႏွစ္မ်ိဳးႏွစ္စား႐ွိသည္။ တစ္မ်ိဳးမွာ ျပည္သူတို႕၏ အက်ိဳးစီးပြားကို ကာကြယ္ရန္ႏွင့္ ျပည္သူမ်ားကို အလုပ္အေၾကြး ျပဳရန္အတြက္ ျပည္သူမ်ားကို ဖြဲ႕စည္းေလ့က်င့္ လက္နက္တပ္ဆင္ေပးေသာ ျပည္သူ႕တပ္မေတာ္မ်ိဳးျဖစ္သည္။ အျခားတစ္မ်ိဳးမွာ ျပည္သူမ်ားကိုပင္ ဖြဲ႕စည္းေလ့က်င့္ လက္နက္တပ္ဆင္ေပး၍ လက္တစ္ဆုပ္စာ လူနည္းစု ေျမ႐ွင္၊ အရင္း႐ွင္ အုပ္စိုးသူ လူတစ္စု၏ အက်ိဳးစီးပြားကို ကာကြယ္ၿပီး ျပည္သူကို ဖိႏွိပ္ေခါင္းပံုျဖစ္ ကြ်န္ျပဳေသာ ေၾကးစား တပ္မေတာ္မ်ိဳးျဖစ္သည္။

 ျပည္သူ႕တပ္မေတာ္သည္ ျပည္သူတို႕ႏွင့္ စည္းလံုးညီၫြတ္စြာ နီးစပ္ေနေသာေၾကာင့္ တိုင္းျပည္ႏွင့္ လူမ်ိဳးအား က်ဴးေက်ာ္ ဖိႏွိပ္လာမည့္ အႏၲရာယ္ကို ထိေရာက္စြာ ကာကြယ္ေပးႏိုင္သည္။ ျပည္သူတို႕၏ ဒီမိုကေရစီအခြင့္အေရး၊ လြတ္လပ္ခြင့္ အခြင့္အေရးတို႕ကို ကာကြယ္ေစာင့္ေ႐ွာက္ေပး၏။ လူတစ္စုအက်ိဳးအတြက္ျဖစ္ေသာ ေၾကးစားတပ္မေတာ္သည္ ျပည္သူႏွင့္ ကင္းကြာေန၍ တိုင္းျပည္ႏွင့္ လူမ်ိဳးအား ကာကြယ္ရာတြင္ စြမ္းအင္မဲ့ ျဖစ္သည္။ ယိမ္းယိုင္ေတြေဝသည္။ ျပည္သူတို႕၏ ဒီမိုကေရစီႏွင့္ လြတ္လပ္ခြင့္ အခြင့္အေရးမ်ားကို ဖ်က္ဆီးသည္။

ထိုသို႕ေသာ ျပည္သူ႕တပ္မေတာ္တစ္ရပ္ တည္ေဆာက္ေရးသည္ အေျခခံမု (၃) ရပ္ျဖင့္ တည္ေဆာက္ရမည္။ ၄င္းတို႕မွာ -

 (က) အမ်ိဳးသားေရး လကၡဏာ

(ခ) ျပည္သူ႕အႀကိဳက္ လကၡဏာႏွင့္

  (ဂ) ဒီမိုကေရစီေရး လကၡဏာ တို႕ ျဖစ္သည္။

 အမ်ိဳးသားလကၡဏာေဆာင္ရာတြင္ ၄င္းတပ္မေတာ္သည္ မဟာလူမ်ိဳးႀကီးဝါဒ အုပ္စိုးသူမ်ား လက္နက္ကိုင္ ဖိႏွိပ္မႈကို ခုခံဆန္႕က်င္ တြန္းလွန္မည္ဆိုေသာ အယူအဆကို ထား႐ွိျခင္း၊ မိမိတို႕ေမြးရာပါ အခြင့္အေရးႏွင့္ လြတ္လပ္မႈကို ကာကြယ္ထိန္းသိမ္း၍ သာယာဝေျပာေသာ ျပည္သစ္ကို ထူေထာင္ရာတြင္ အျမင့္မားဆံုးေသာ စိတ္အားထက္သန္မႈကို ထား႐ွိျခင္း တို႕ပင္ျဖစ္သည္။

အေျခခံမူ (၂) ျဖစ္ေသာ ျပည္သူအႀကိဳက္ ျဖစ္ရျခင္းမွာ ၄င္းတို႕သည္ ျပည္သူတို႕အထဲမွပင္ ေပၚထြက္လာကာ ျပည္သူတို႕၏ လြတ္ေျမာက္ေရးႏွင့္ သက္သာေခ်ာင္ခ်ိေရးအတြက္ အၿမဲတမ္း ႀကိဳးပမ္းျခင္းပင္ျဖစ္သည္။

 ဒီမိုကေရစီက်ရျခင္း အေၾကာင္းရင္းမွာ ျပည္သူ႕တပ္မေတာ္သည္ ၄င္းတို႕ကိုယ္ကို ၄င္းတို႕ျပည္သူႏွင့္အတူ စည္းလံုးညီၫြတ္ျခင္း၊ ပေဒသရာဇ္စနစ္၊ စစ္ဘုရင္စနစ္တို႕ကို လံုးဝပယ္ဖ်က္၍ ဒီမိုကေရစီအတြက္ ျပည္သူတို႕ ႀကိဳးပမ္းတိုက္ခိုက္ရန္ လက္နက္တစ္ရပ္ ဖန္းတီးေပးျခင္းတို႕ေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

ဤသည္တို႕သည္ ျပည္သူ႕တပ္မေတာ္တစ္ရပ္ တည္ေဆာက္ေရးအတြက္ အေျခခံမူ (၃) ရပ္ျဖစ္သည္။ သို႕ရာတြင္ ေယဘူယ်ျဖစ္ေသာမူမွာ အေျခခံအားျဖင့္ ျပည္သုတို႕ထံမွလာၿပီး ျပည္သူတို႕ကို အလုပ္အေၾကႊးျပဳရန္ျဖစ္သည္။ တပ္မေတာ္ ျပန္လည္ ဖြဲ႕စည္းေရးအတြက္ ဤနည္းသည္ စံနမူနာျဖစ္သည္။ ကြ်ႏု္ပ္တို႕သည္ ေတာ္လွန္ေရးတြင္ ေအာင္ပြဲဆင္၍ ဒီမိုကေရစီႏွင့္ ေမြးရာပါ အခြင့္အေရးတို႕ကို လိုခ်င္ပါက ဤသို႕ေသာ တပ္မေတာ္မ်ိဳးကို လိုအပ္ေနေပသည္။ ဤသို႕ေသာ တပ္မေတာ္မ်ိဳးကို အားနည္းေစလိုမႈမ်ား၊ တပ္မ်ားကို ျပည္သူ႕ဆန္႕က်င္ေရးတပ္မ်ား၊ ေၾကးစားတပ္မ်ားကဲ႕သို႕ ဖြဲ႕စည္းလိုသူမ်ား႐ွိက သူတို႕၏ ကိုယ္ပိုင္ေျမကတုတ္ကို ဝင္ဖ်က္ဆီးလိုျခင္း ျဖစ္သည္ဟု ဆိုရေပမည္။ ခုခံေတာ္လွန္စစ္ကို ဖ်က္ဆီးျပဳသည္ဟု ဆိုရေပမည္။

(၂) တပ္သားစုေဆာင္ေရး

ျပည္သူ႕တပ္မေတာ္သည္ ေၾကးစားႏွင့္ ျပည္သူ႕ဆန္႕က်င္ေရး တပ္မ်ားကဲ့သို႕ မဟုတ္ပဲ၊ တပ္သားစုေဆာင္းရာတြင္ မိမိဆႏၵအေလွ်ာက္ တပ္တြင္းသို႕ ဝင္ေရာက္ေရး အေျခခံေပၚတြင္ တည္ေဆာက္ထားျခင္း ျဖစ္သည္။ အႏူးၫြတ္ ဆြဲေဆာင္သိမ္းသြင္းေရး အေျခခံေပၚတြင္ တည္ေဆာက္ထားေပသည္။ မဟာလူမ်ိဳးႀကီးဝါဒ လက္နက္ကိုင္ရန္သူကို ခုခံတိုက္ခိုက္ရန္၊ လြတ္လပ္မႈႏွင့္ ဒီမိုကေရစီ အခြင့္အေရးမ်ား ရ႐ွိရန္၊ သာယာဝေျပာေသာျပည္သစ္ တည္ေဆာက္ရန္အတြက္ ဆႏၵအေလွ်ာက္ ဝင္ေရာက္လာေသာ သူမ်ားကို တပ္မေတာ္သို႕ စုေဆာင္းရန္ ျဖစ္သည္။ ျပည္သူႏွင့္ နီးကပ္စြာ ဆက္သြယ္မႈ ႐ွိေနပါက ဤကဲ့သို႕ေသာ တပ္မေတာ္သားမ်ားအျဖစ္ ရ႐ွိႏိုင္မည့္ အင္အားမွာ ကုန္ခမ္းႏိုင္ဖြယ္ရာ မ႐ွိေပ။ သို႕ေသာ္ ျပည္သူ႕ဆန္က်င္သူမ်ားႏွင့္ ရန္သူ႕ဘက္သား သူလွ်ိဳမ်ား မပါဝင္လာႏိုင္ေအာင္ သတိႀကီးစြာ ထားရန္ လိုသည္။

(၃) တပ္မေတာ္ကို ထိန္းသိမ္းေထာက္ပံ့ေရး

တပ္မေတာ္တစ္ခုကို ထိန္းသိမ္းရာ၌ ျပည္သူ႕ဆန္႕က်င္ေရး ေၾကးစားတပ္သည္ ျပည္သူမ်ားအား ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္ျခင္းမွ အစပ်ိဳးလာေသာေၾကာင့္ အက်ိဳးဆက္အားျဖင့္ စစ္သားမ်ားအေပၚတြင္လည္း ခ်ယ္လွယ္ျခင္းမွ အစပ်ိဳးလာျခင္းျဖစ္ေပသည္။ ထိုသို႕မဟုတ္ဘဲ ျပည္သူ႕တပ္မေတာ္သည္ ျပည္သူကို ခ်စ္ခင္ျခင္းမွ အစပ်ိဳးလာသည္ျဖစ္၍ စစ္သားမ်ားအားလည္း ခ်စ္ခင္ျခင္းမွ အစပ်ိဳးေပသည္။

ကြ်ႏု္ပ္တို႕ ေတာ္လွန္ေရးတပ္မ်ားသည္ စစ္ယူနီေဖာင္း ဝတ္ထားေသာ လက္နက္ကိုင္ ျပည္သူမ်ားအား စု႐ုံးထားေသာ အစုအေဝးတစ္ရပ္ ျဖစ္ေပသည္။ သူတို႕သည္ သာမာန္ျပည္သူမ်ားကဲ့သို႕ အစားအေသာက္၊ အဝတ္အစားတို႕အတြက္ ေအးေအးလူလူ လုပ္ကိုင္စားေသာက္လိုၾကသည္။ ဤသို႕ေသာ ႐ုပ္ဝတၴဳဆိုင္ရာ အဟာရအျပင္ လက္နက္ကိုင္ ဖိႏွိပ္သူကို ဆန္႕က်င္တိုက္ပြဲဝင္ရန္ႏွင့္ ျပည္သူတို႕ကို ခ်စ္ခင္စည္း႐ုံး လႈံ႕ေဆာ္ရန္ ပညာေပးျခင္းဟူေသာ စိတ္ဓါတ္အဟာရကို ျဖည့္ဆည္းေပးရန္ ကြ်ႏ္ုပ္တို႕ ဂ႐ုျပဳ ရေပမည္။

ပထမအေနႏွင့္ ျပည္သူတို႕အေပၚတြင္ က်ေရာက္သည့္ ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးကို အလြန္ႀကီးေလးလာေအာင္ တိုးမေပးရ ဟူေသာ မူေပၚတြင္ အေျခခံ၍ တပ္မေတာ္၏ ႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ျဖည့္ဆည္းမႈကို ထိန္းသိမ္းေထာက္ပံ့ရမည္။ သို႕မဟုတ္ပါက ျပည္သူတို႕၏ စားဝတ္ေနေရးဘဝသည္ ၾကပ္တည္းခက္ခဲလာကာ တပ္မေတာ္၏ ဘဝသည္လည္း ခက္ခဲလာလိမ့္မည္။ တပ္မေတာ္သည္ ရန္သူကို တိုက္ခိုက္ရန္ အင္အားမ႐ွိျဖစ္လာပါလိမ့္မည္။ အေျခအေနသည္ တိုးတက္ ေကာင္းမြန္လာ၍ တပ္မေတာ္ တိုးခ်ဲ႕ရန္ လိုအပ္လာပါက ျပည္သူတို႕အေပၚ တာဝန္မပိုေစပဲ တိုးခ်ဲ႕ရမည္။ အေျခအေနသည္ ၾကပ္တည္း ခက္ခဲလာပါက တပ္သားဦးေရကို ေလွ်ာ့ခ်၍ အရည္အေသြးတိုးျမွင့္ျခင္း စသည္ျဖင့္ တပ္ႏွင့္ျပည္သူ အက်ိဳးစီးပြားႏွစ္ခုစလံုးကို ထည့္သြင္းစဥ္းစား၍ လိုက္နာလုပ္ေဆာင္ရန္ လိုအပ္ေပသည္။

ဒုတိယအားျဖင့္ တပ္မႉးေရာ တပ္သားပါ တူညီေသာ တပ္တြင္းဆိုင္ရာ ခံစားခြင့္ ရ႐ွိေစရမည္ဟူေသာ မူအတိုင္း တပ္မေတာ္အတြင္း႐ွိ လူအားလံုးကို ခံစားခြင့္ ႐ွိေစရပါမည္။ တပ္မႉးမ်ားသည္ တပ္သားမ်ားႏွင့္အတူ ဒုကၡသုခကို မွ်ေဝခံစား၍ စံနမူနာျပဳရမည္။ အက်ိဳးစီးပြားဖက္မွ ေနသူ၊ တပ္သားမ်ား ခံစားရမည့္ ဒုကၡသုခကို ၫွာတာေထာက္ထားမႈ႐ွိသူ၊ တပ္သားမ်ားႏွင့္ ကင္းကြာမေနတတ္သူ တပ္မႉးမ်ားကိုသာလွ်င္ တပ္မႉးေကာင္းမ်ားဟု ေခၚဆိုႏိုင္သည္။ ဤသည္ကား ကြ်ႏ္ုပ္တို႕၏ တပ္မေတာ္ကို ထိန္းသိမ္းေထာက္ပံ့ရာတြင္ အသံုးျပဳသည့္ မူျဖစ္သည္။

တတိယအားျဖင့္ တပ္မေတာ္၏ ႐ုပ္ဝတၴဳ လိုအပ္ခ်က္မ်ားကို ေျဖ႐ွင္းရန္ႏွင့္ ျပည္သူတို႕အေပၚတြင္ က်ေရာက္မည့္ ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးကို ေပါ့ပါးမႈ ႐ွိေစရန္အတြက္ တိုက္ခ်ိန္ႏွင့္ ေလ့က်င့္ေရးလုပ္ခ်ိန္ၾကားတြင္ တပ္မေတာ္ကိုယ္တိုင္က ကုန္ထုတ္လုပ္ေရးတြင္ ဝင္ေရာက္ လုပ္ကိုင္ေစေရးပင္ ျဖစ္သည္။ ဤသို႕ တပ္မေတာ္က ကုန္ထုတ္လုပ္ေရးကို ပါဝင္ေဆာင္႐ြက္ျခင္းအားျဖင့္ ျပည္သူတို႕၏ ဝန္ထုပ္ ဝန္ပိုးလည္း ေလ်ာ့က်သြားမည္ျဖစ္သည္။ ျပည္သူတို႕ႏွင့္ ပို၍ နီးစပ္စြာ ေပါင္းစည္းမိလာမည္ျဖစ္သည္။ တပ္မေတာ္၏ ဘဝသည္လည္း ပိုမိုအသက္ဝင္ ထထၾကြၾကြ ႐ွိလာၿပီး ပိုမိုေတာင့္တင္းခိုင္မာလာမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေလ့က်င့္ေရးလည္း ပိုမိုထိေရာက္လာမည္။ တိုက္ခိုက္ေရးကိုလည္း ပိုမိုလႈပ္႐ွားတက္ၾကႊစြာ လုပ္ကိုင္လာမည္ျဖစ္သည္။ တပ္အတြက္ ထိန္းသိမ္းေထာက္ပံ့ရန္ မကုန္ခမ္းႏိုင္ေသာ ရန္ပံုေငြမ်ားကိုလည္း ဤနည္းျဖင့္ ရ႐ွိလာႏိုင္ေပသည္။

 ထို႕အျပင္ တပ္မေတာ္မွ ကိုယ္လက္အဂၤါ ခ်ိဳ႕ယြင္းသူမ်ား၊ တပ္မေတာ္သားမ်ား၏ အိမ္ေထာင္စုမ်ား၊ မွီခိုသူမ်ားကို အေထာက္အပံ့ ေပးျခင္းမ်ားအျပင္ ၄င္းတို႕ကိုယ္တိုင္ ကုန္ထုတ္လုပ္ေရးကို တိုးပြားေအာင္ လုပ္ေရးႏွင့္ ၄င္းတို႕၏ မိသားစုေရးရာမ်ားကို ၄င္းတို႕ဘာသာ စီမံေဆာင္႐ြက္ရန္လည္း အကူအညီေပးရန္ လိုအပ္ေပသည္။

(၄) တပ္မေတာ္တစ္ရပ္ကို ေခါင္းေဆာင္နည္း

 ျပည္သူ႕ဆန္႕က်င္ေရး တပ္တို႕သည္ တပ္မေတာ္မ်ားကုိ ကြ်န္အျဖစ္ သေဘာထား၍ ေခါင္းေဆာင္နည္းကို က်င့္သံုးသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ စစ္သားမ်ားကို အသိဥာဏ္ကင္းေနေအာင္လုပ္ေရး ေပၚလစီကို အသံုးျပဳၾကသည္။ အေၾကာင္းမွာ စစ္သားမ်ားသာ အျမင္မွန္ရလာပါက သူတို႕သည္ ျပည္သူတို႕ကို ဆန္႕က်င္၍ ဘာမွ် လုပ္ၾကေတာ့မည္ မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ျပည္သူ႕တပ္မေတာ္သည္ ဤနည္းႏွင့္ ဆန္႕က်င္၍ တပ္မေတာ္ကို ေခါင္းေဆာင္ရာ၌ ဒီမိုကေရစီနည္းအရ အထက္မွ ႀကိဳးကိုင္သည့္နည္းကို သံုးသည္။ တပ္သားမ်ားအား ႐ိုက္ႏွက္ဆဲဆိုသည့္ အက်င့္ကို ပယ္ဖ်က္၍ တပ္မႉးႏွင့္ တပ္သားမ်ားအတြင္း တန္းတူမႈႏွင့္ ေလးစားမႈကို အသိအမွတ္ျပဳသည္။ တစ္ခုတည္းေသာ ျခားနားမႈမွာ တာဝန္ဝတၲရားသာ ျဖစ္သည္။ တပ္မႉးမ်ားက တပ္သားမ်ားကို ၫွင္းပမ္းႏွိပ္စက္ေရးအတြက္လည္းေကာင္း၊ အထက္တပ္မႉးမ်ားက ေအာက္တပ္မႉးမ်ားကို ဖိႏွိပ္ေရးအတြက္လည္းေကာင္း ႏိုင္ငံေရးအရ ခြဲျခားျခင္းဟူ၍ မ႐ွိေစရေပ။ တပ္မေတာ္သား တို႕သည္ ျပည္သူတို႕ကို အလုပ္အေၾကြးျပဳရန္ တပ္မေတာ္သို႕ ဝင္လာျခင္းျဖစ္သည္။ တပ္မႉးႏွင့္ တပ္သားမ်ားသည္ သင့္တင့္ ေလွ်ာက္ပတ္ေသာ အစည္းအေဝးမ်ား၌ သူတို႕အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ ဆက္ဆံေရးမ်ားကို ခိုင္မာေအာင္ လုပ္ရန္ႏွင့္ စစ္အမိန္႕မ်ားကို ပိုမိုေက်ပြန္စြာ ထမ္းေဆာင္ႏိုင္ရန္ သူတို႕အခ်င္းခ်င္းၾကားတြင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေဝဖန္ေရး က်င့္သံုးၾကသည္။ “ကြ်ႏု္ပ္တို႕သည္၊ ႏိုင္ငံေရး အသိဥာဏ္ေပၚတြင္ အေျချပဳ၍ တည္ေဆာက္ထားျခင္းျဖစ္ၿပီး တပ္မႉးတပ္သားတုိုင္း ခြ်င္းခ်က္မ႐ွိ လိုက္နာရေသာ အလြန္တင္းၾကပ္သည့္ စစ္စည္းကမ္းႏွင့္ လူထုစည္းကမ္းတို႕ကို အလို႐ွိေပသည္။ စံနမူနာယူေလာက္ေသာ က်င့္ႀကံျပဳမူနည္းမ်ား ျပသျခင္းအားျဖင့္ တပ္မႉးမ်ားသည္ တပ္သားမ်ားအား ကြၸပ္ကဲေခါင္းေဆာင္သြားရန္ အလြန္လိုအပ္ေပသည္။”

တပ္မႉးတပ္သားမ်ား ဆက္ဆံေရးသည္ သူတို႕၏ ခ်စ္ခင္ၾကေသာ ဆက္ဆံေရးမ်ိဳး၊ ေတာ္ေသာဆရာႏွင့္ သူတို႕၏ ေက်ာင္းသားမ်ား ဆက္ဆံေရး၊ အကိုႀကီးႏွင့္ ညီငယ္မ်ား ဆက္ဆံေရးမ်ိဳး ျဖစ္ရေပမည္။

(၅) တပ္မေတာ္ကို ေလ့က်င့္ေပးေရး

 ျပည္သူ႕တပ္မေတာ္ကို ေလ့က်င့္ေပးသည့္နည္းသည္ ႏိုင္ငံေရး အသိဥာဏ္႐ွိမႈႏွင့္ ဆႏၵအေလ်ာက္ လုပ္ရသည့္ မူအေပၚတြင္ အေျခခံသည္။ တပ္မေတာ္ကို ေလ့က်င့္ေပးရာတြင္ အသြင္ (၃) ရပ္ ႐ွိေပသည္။ ပထမ - စိတ္ဓါတ္ႀကံ႕ခိုင္ေရး၊ ဒုတိယ - ကိုယ္လက္ႀကံခိုင္ေရး၊ တတိယ - စစ္ေရးတို႕အတြက္ ျဖစ္သည္။ တပ္မေတာ္ကို ေလ့က်င့္ေပးရာ၌ ပထမဆံုးမွာ စိတ္ဓါတ္ႀကံခိုင္ေရးကို ေလ့က်င့္ေပးရမည္။ အကယ္၍ တပ္မေတာ္သည္ ျပည္သူလူထူ၏ အက်ိဳးစီးပြားအတြက္ ျပည္သူတို႕ကို လႈံ႕ေဆာ္စည္း႐ုံးရန္၊ လက္နက္တပ္ဆင္ေပးရန္၊ အာဏာထူေထာင္ေပးရန္ မဟုတ္ပါက တိုက္ခိုက္ေနသည္မ်ားလည္း အဓိပၸါယ္ ႐ွိေတာ့မည္ မဟုတ္ေပ။

ထို႕ေၾကာင့္ တပ္မေတာ္သည္ ႏိုင္ငံေရးအသိဥာဏ္ ျမင့္မားမွသာ၊ မိမိမည္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ တိုက္ခိုက္ေနေၾကာင္း သိနားလည္မွသာ ၄င္းတပ္မေတာ္သည္ ထိုးထြင္းေ႐ွ႕ေဆာင္မႈကို ရလိမ့္မည္။ ရန္သူက ၿဖိဳဖ်က္၍ မရေသာ ႀကံ႕ခိုင္ေသာ တပ္မေတာ္ ျဖစ္လာလိမ့္မည္။ ႏိုင္ငံေရး အသိတရားမွ ေပၚထြက္လာေသာ သတၲိသည္ တကယ့္သတၲိျဖစ္သည္။

 ႏိုင္ငံေရး ဗဟုသုတႏွင့္ စစ္ေရးဗဟုသုတကို ျမွင့္တင္ေပးရန္အတြက္ ယဥ္ေက်းမႈ အဆင့္အတန္းလည္း အနည္းအက်ဥ္း အေျခခံ႐ွိရမည္။ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈေရးရာ ပညာေပးျခင္းကိုသာမက ကုန္ထုတ္လုပ္ေရးကိုပါ ထပ္ေလာင္း၍ ေပးရေပမည္။ ကုန္ထုတ္လုပ္ေရးႏွင့္ ပတ္သတ္၍ ပညာေပးျခင္းသည္ ကုန္ထုတ္လုပ္ေရးကို ဝိုင္းဝန္းကူညီရာေရာက္႐ုံမွ်မက အလုပ္လုပ္ျခင္းကို ေလးစားရသည္ဆိုေသာ အယူအဆကို ျဖန္႕ေဝရာလည္း ေရာက္ေပသည္။ ဤနည္းျဖင့္ တပ္မေတာ္သားမ်ားအဖို႕ အရပ္တကာလွည့္ေနေသာ လူပ်င္းမ်ားအျဖစ္သို႕ ေရာက္မသြားေအာင္လည္း တားဆီးေပးရာ ေရာက္ေပသည္။ ေတာ္လွန္ေရးစစ္ပြဲ ေအာင္ပြဲခံ ေအာင္ျမင္ၿပီးဆံုးေသာ အခါလည္း အသံုးဝင္သူမ်ား ျဖစ္လာေပမည္။

ဒုတိယမွာ ကိုယ္လက္ႀကံ႕ခိုင္ရန္ ေလ့က်င့္ေပးျခင္း ျဖစ္သည္။ တိုက္ပြဲဝင္ရာတြင္ အပင္ပမ္းခံ၊ အၾကပ္အတည္းဒဏ္ခံႏိုင္ရန္ ကိုယ္လက္ႀကံခိုင္မႈသည္ အေရးႀကီးေပသည္။ ကာယဗလ တိုးပြားလာၿပီး သန္မာေတာင့္တင္းေသာ တပ္မေတာ္သားမ်ား ျဖစ္လာၾကရန္ ခ်စ္ခင္ယုယစြာ ဂ႐ုစိုက္ လုပ္ေဆာင္ရေပမည္။

တတိယ ေလ့က်င့္ေပးရန္မွာ စစ္အတတ္ပညာႏွင့္ နည္းပရိယာယ္ (တိုက္ပံုတိုက္နည္း)တို႕ ျဖစ္သည္။ တပ္မေတာ္သည္ ႏိုင္ငံေရးအသိတရား ႐ွိ႐ုံႏွင့္ ျပည္စံုလံုေလာက္မႈ မ႐ွိေသးေပ။ ကြ်ႏု္ပ္တို႕သည္ ႀကံ႕ခိုင္ေတာင့္တင္းမႈ ေကာင္းမြန္ေသာ စစ္အတတ္ပညာတို႕ႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးအသိတရားပါ ျပည့္စံုလံုေလာက္မွသာ ပိုမိုႀကီးမားေသာ တိုက္ပြဲမ်ားတြင္ အက်အဆံုးနည္းစြာျဖင့္ ေအာင္ျမင္ႏိုင္ေပမည္။ တပ္မႉးက တပ္သားမ်ားကို သင္ၾကားေပးျခင္း၊ တပ္သားအခ်င္းခ်င္း သင္ၾကားၾကျခင္းႏွင့္ တပ္မႉးမ်ားက တပ္သားမ်ားထံမွ ေလ့လာသင္ယူျခင္းကို ေဆာင္႐ြက္ရန္ လိုသည္။

ကြ်ႏ္ုပ္တို႕သည္ တကယ့္တိုက္ပြဲမ်ားႏွင့္ စစ္ေျမျပင္လႈပ္႐ွားမႈမ်ားတြင္ ရ႐ွိသည့္ အေတြ႕အႀကံဳမ်ားကို ေပါင္းစည္း႐ႉျမင္ျခင္းတြင္ အာ႐ုံစိုက္ျခင္းအားျဖင့္ ကြ်ႏ္ုပ္တို႕၏ တိုက္ပြဲနည္းစနစ္ကို ပိုမိုေကာင္းမြန္ေအာင္ ေဆာင္႐ြက္လာႏိုင္ပါမည္။

(၆) စစ္ပြဲတစ္ခုကို ဆင္ႏႊဲျခင္း

 ျပည္သူ႕တပ္မေတာ္က အသံုးျပဳသည့္နည္းမွာ အေျခအေနႏွင့္ လိုက္ေလ်ာညီေထြစြာပင္ အၿမဲေျပာင္းလဲေနတတ္သည္။ တပ္မေတာ္ကိုယ္တိုင္အဖို႕မူ ႏိုင္ငံေရးအသိ႐ွိျခင္း၊ တပ္မႉးတပ္သားမ်ားအၾကား အျပန္အလွန္နားလည္မႈ႐ွိျခင္း၊ စည္းလံုးျခင္းတို႕ေၾကာင့္ လူတိုင္းလူတိုင္းသည္ မိမိဘာသာ မိမိထိုးထြင္းေ႐ွ႕ေဆာင္၍ လုပ္သြားႏိုင္စြမ္း ႐ွိ၏။ စိတ္ထဲတြင္ တစ္ခုတည္းေသာ ရည္႐ြယ္ခ်က္ ႐ွိေနသျဖင့္ တိုက္ခိုက္ေရးသမားမ်ားသည္ လႈပ္႐ွားတက္ၾကႊ၏။ လ်င္ျမန္၏။ ရန္သူကို ရဲဝံ႔စြာ တိုက္ခိုက္ႏိုင္စြမ္း႐ွိ၏။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားသည္ မိမိတို႕၏ တပ္သားမ်ားအေၾကာင္းကို မသိပါက ၄င္းတို႕၏  ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ရန္သူ႕လက္သို႕ က်ေရာက္ေစသည္ဟူေသာ စကားကဲ့သို႕ အခ်င္းအရာမ်ိဳးကို တပ္မေတာ္တြင္ မ႐ွိေစရေပ။ စစ္ကို ဆင္ႏႊဲရာ၌ ေပၚလစီကို ေအာက္ပါအတိုင္း အတိုခ်ဳံး ျပႏိုင္ေပသည္။ မည္သို႕ေသာ ရန္သူကို ရင္ဆိုင္ရမည္၊ မည္သည့္အခ်ိန္၊ မည္သည့္ေနရာတြင္ တိုက္ခိုက္ရမည္ဆိုသည့္ အခ်က္ေပၚတြင္ တူညီေပသည္။ ဆိုလိုသည္မွာ တပ္မေတာ္တြင္ ႐ွိသည့္ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းမ်ား၊ ရန္သူ႕အေျခအေန၊ ေျပာင္းလဲေနေသာ အခ်ိန္ႏွင့္ ေျမအေနအထားေပၚတြင္ အေျခခံ၍ တိုက္ပြဲကို တိုက္ရမည္ ျဖစ္သည္။ စစ္ကို ဤကဲ့သို႕ ဆင္ႏႊဲေသာ နည္းသည္ သိသာျမင္သာသည့္ အခ်က္ေပၚတြင္ အေျခခံသည့္ နည္းျဖစ္သည္။ အေျခအေနမ်ားကို ေလ့လာစီစစ္ကာ စိတ္ကိုပိုင္းျဖတ္ၿပီး၊ ကြ်ႏ္ုပ္တို႕၏ တိုက္ပံုတိုက္နည္း (နည္းပရိယာယ္)မ်ားကို အေျခအေနႏွင့္ ကိုက္ညီစြာ သတ္မွတ္၍ တိုက္ပြဲကို တိုက္ရန္ျဖစ္သည္။

စစ္ကို ဆင္ႏႊဲသြားရန္ ေယဘူယ်စည္းကမ္း နည္းလမ္းမ်ားႏွင့္ တပါတည္းတြဲ၍ လိုက္ပါလာသည့္ အခ်က္မွာ တပ္မေတာ္ႏွင့္ က်ယ္ျပန္႕သည့္ လူထုမ်ား စည္းလံုးညီၫြတ္ျခင္းဟူသည့္ အခ်က္ျဖစ္သည္။ တစ္ဖက္ကၾကည့္လွ်င္ တပ္မေတာ္က ဆင္ႏႊဲလိုက္သည့္ စစ္ပြဲအားလံုးသည္ ျပည္သူတို႕၏ တိုက္ပြဲအဝဝကို (ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ စစ္ေရး၊ ရန္သူဆက္သြယ္ေရး လမ္းေၾကာင္းမ်ားကို ဖ်က္ဆီးျခင္း) တို႕ကိုလည္း တပ္မေတာ္ စစ္ဆင္ႏႊဲရာတြင္ အကူအညီျဖစ္ေအာင္ အသံုးခ်ရမည္။ ျပည္သူႏွင့္ တပ္မေတာ္ ဤသို႕ အဖက္ဖက္မွ တြဲဖက္ဆက္စပ္ လုပ္ေဆာင္ေရးကုိ စစ္ပြဲမ်ား တိုက္ပြဲမ်ားတြင္လည္းေကာင္း စစ္ေျမျပင္တိုင္းတြင္လည္းေကာင္း၊ တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ လုပ္ေဆာင္ရေပမည္။ ထိုေၾကာင့္ ေနရာတကာတြင္ ျပည္သူတို႕ႏွင့္ သေဘာတူညီမႈ ႐ွိေစရန္ လိုအပ္ေပသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ တပ္မေတာ္သည္ ရန္သူကို ေခ်မႈန္း၍ ေအာင္ပြဲဆင္ႏႊဲႏိုင္ေရးအတြက္ ကြ်ႏ္ုပ္တို႕၏ ေတာ္လွန္စစ္ ေသနဂၤဗ်ဴဟာႏွင့္ နည္းပရိယာယ္ဆိုင္ရာ အေျခခံမူမ်ားမွာ တိုက္စစ္တြင္ သူရဲေကာင္းဝါဒကို ဆန္႕က်င္ပါ။ တေနရာမွ တေနရာသို႕ ေျပာင္းေ႐ြ႕စဥ္ ရန္သူႏွင့္ ေဝးေအာင္ ေျပးလိုစိတ္ကို ဆန္႕က်င္ရန္ ျဖစ္သည္။ ဤအေျခခံမူမ်ားကို စစ္တြင္ တပ္မေတာ္ႏွင့္ ျပည္သူတို႕ ရင္းႏွီး စည္းလံုး ညီၫြတ္ရမည္ဟူေသာ အခ်က္ႏွင့္ လိုက္ေလွ်ာညီေအာင္ ခ်မွတ္ထားျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ သို႕မွ တပ္ႏွင့္ ျပည္သူ စည္းလံုးညီၫြတ္ျခင္းေၾကာင့္ ဤအေျခခံမူမ်ားကို လက္ေတြ႕ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ေပမည္။

(၇) တပ္မေတာ္တြင္း ႏိုင္ငံေရး လုပ္ငန္း

ေတာ္လွန္ေသာ တပ္မေတာ္၏ ရည္႐ြယ္ခ်က္သည္ ျပည္သူတို႕ကို အလုပ္အေၾကြးျပဳရန္ႏွင့္ ျပည္သူတို႕၏ ေမြးရာပါ အခြင့္အေရးႏွင့္ လြပ္လပ္မႈ အခြင့္အေရးတို႕ကို ကာကြယ္ရန္ျဖစ္သျဖင့္ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ငန္းသည္ ဤတပ္မ်ား၏ အသက္ေသြး ျဖစ္လာေပသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ေတာ္လွန္ေသာ တပ္မေတာ္၏ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ငန္းတြင္ -

 (၁) တပ္မႉးမ်ား၊ တပ္သားမ်ား၏ ႏိုင္ငံေရးအသိတရားမ်ားကို ျမွင့္တင္ေပးရန္၊ အမ်ိဳးသားႏွင့္ ျပည္သူတို႕အား ခ်စ္ခင္စိတ္ တိုးပြားေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေပးရန္ သူတို႕ကိုယ္သူတို႕ ျပည္လည္ျပဳျပင္ပံုသြင္းလိုစိတ္ တိုးပြားလာေအာင္ လုပ္ေပးရန္။

(၂) ေမြးရာပါႏွင့္ လြတ္လပ္ခြင့္ အခြင့္အေရးတို႕အတြက္ ျပည္သူတို႕၏ ႏိုင္ငံေရးကို ျမွင့္တင္ေပးရန္၊ တပ္ႏွင့္ျပည္သူ ညီၫြတ္ေစျခင္း ႏွင့္ ျပည္သူတို႕အၾကားတြင္ ယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ ပညာေရး လုပ္ငန္းတို႕ကို ကူညီရန္။

(၃) ရန္သူတို႕အား ႏိုင္ငံေရး စိတ္ဓါတ္ေရးအရ ၿပိဳကြဲသြားေအာင္ လုပ္ေဆာင္ရန္၊ ဤနည္းျဖင့္ ရန္သူ႕တိုက္အားကို ေလွ်ာ့ပါးသြားေအာင္ လုပ္ရန္။

(၄) တပ္မေတာ္၏ တိုက္ခိုက္ေရးအင္အားကို ခိုင္မာေအာင္ႏွင့္ တိုးတက္ေအာင္ လုပ္ရန္၊ အမိန္႕မ်ားကို မျဖစ္မေန ေဆာင္႐ြက္ေအာင္ လုပ္ရန္၊ ႏိုင္ငံေရး၊ စစ္ေရး၊ ယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ ကုန္ထုတ္လုပ္ေရး ျပႆနာမ်ား ေလ့လာေရးကို ျပင္းထန္လာေအာင္ လုပ္ရန္။

(၅) ဘံုရန္သူကို ေခ်မႈန္းႏိုင္ေရးအတြက္ ေတာ္လွန္ေရးလက္နက္ကိုင္ မဟာမိတ္မ်ားႏွင့္ ရင္းႏီွးစြာ စုစည္း၍ လက္တြဲရန္ဟူေသာ (၅) ခ်က္ ပါဝင္ေပသည္။ ကြ်ႏု္ပ္တို႕၏ တပ္မေတာ္သည္ ဘာေၾကာင့္ ျပည္သူ႕တပ္မေတာ္ ျဖစ္ေနရမည္၊ တပ္မႉးႏွင့္ တပ္သားမ်ား၊ တပ္မေတာ္ႏွင့္ ျပည္သူတို႕ စည္းလံုးညီၫြတ္မႈကို ဘာေၾကာင့္ ရယူထားႏိုင္ရမည္၊ ဘာေၾကာင့္ ကြ်ႏ္ုပ္တို႕ ဆင္ႏႊဲေနေသာ စစ္သည္ ျပည္သူ႕စစ္ ျဖစ္ရသည္၊ ကြ်ႏ္ုပ္တို႕သည္ ျပည္သူ႕ေသနဂၤဗ်ဴဟာ နည္းပရိယာယ္ကို ခ်သံုးႏိုင္သည္၊ ကြ်ႏု္ပ္တို႕ စစ္ပြဲမ်ားတြင္ ဘာေၾကာင့္ ေအာင္ပြဲဆင္ႏိုင္ရသည္ ဆိုသည့္အခ်က္မ်ားသည္ အထက္ပါကဲ့သို႕ေသာ ႏိုင္ငံေရး လုပ္ငန္းမွ ခြဲျခားထား၍ ရႏုိင္မည္ မဟုတ္ေပ။

(၈) တပ္မေတာ္ကို ကြပ္ကဲျခင္း

ကြ်ႏ္ုပ္တို႕ ေတာ္လွန္ေရးတပ္မေတာ္၏ ကြပ္ကဲေရးအဖြဲ႕အစည္းမ်ား၊ အမိန္႕ေပး အဖြဲ႕အစည္းမ်ားကို အဆင့္လိုက္ အဆင့္လိုက္ ႀကိဳးကိုင္ျခင္း၊ စစ္ေဆးၾကည့္႐ႉျခင္းတို႕ကို ျပဳလုပ္ထားရေပမည္။ ၄င္းတို႕အား အာဏာမ်ားေရာ ဝတၲရားမ်ားပါ ေပးအပ္ရေပမည္။ အမိန္႕မ်ားသည္လည္း ညီညီၫြတ္ၫြတ္ အေျခအေနႏွင့္ ကိုက္ညီစြာ ႐ွိရေပမည္။ ထို႕အျပင္ တပ္ဖြဲ႕မ်ားက ထိုးထြင္းေ႐ွ႕ေဆာင္မႈကိုလည္း အားေပးရေပမည္။ တပ္သားမ်ားတြင္ စည္းဝါးကိုက္မႈမ်ားလည္း ႐ွိရေပမည္။ ဤနည္းအားျဖင့္ တပ္မေတာ္ကို ထိပ္ဆံုးမွ ေအာက္ေျခအထိ စည္းလံုးညီၫြတ္ရန္ ကြပ္ကဲထားရေပမည္။

ထို႕အျပင္ တပ္ဖြဲ႕အသီးသီးကို တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု ပူးေပါင္းေဆာင္႐ြက္ႏိုင္စြမ္း ႐ွိေစရန္ အေပးအယူျပဳၿပီး လႈပ္႐ွားမႈမ်ား ျပဳလုပ္သြား ေစႏိုင္ရမည္။ ေအာက္တပ္ဖြဲ႕မ်ားသည္ အထက္တပ္ဖြဲ႕မ်ားမွ ခ်ေပးထားေသာ အမိန္႕မ်ားကို မည္သည့္အခါမွ် ခိုကပ္ျခင္း၊ ျငင္းပယ္ျခင္းမျပဳဘဲ တိတိက်က် ျပည့္ျပည့္ဝဝ လိုက္နာေဆာင္႐ြက္မႈမ်ား လုပ္ႏိုင္ရန္ လိုအပ္ေပသည္။ အမိန္႕မ်ား ထုတ္မေပးႏိုင္သည့္ အေျခအေန၌ပင္ သူတို႕အေလွ်ာက္ ပူးေပါင္းေဆာင္႐ြက္မႈမ်ား လုပ္ႏိုင္ရန္ လိုအပ္သည္။ တပ္မေတာ္ႏွင့္ ေဒသဆိုင္ရာ ေပ်ာက္က်ားတပ္မ်ား၊ ျပည္သူ႕စစ္ ကာကြယ္ေရးတပ္မ်ား ၾကားတြင္လည္း အေကာင္းဆံုး အေပးအယူ ျပဳ၍ ေဆာင္႐ြက္ေရးကို ျဖစ္ေအာင္ ထိန္းသိမ္္းထားရေပမည္။ သို႕မွ တပ္မ်ား အားလံုး တစည္းတလံုးတည္း ႐ွိေနမည္ ျဖစ္သည္။

၄င္းတပ္ဖြဲ႕ႀကီးမ်ားကို ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္တည္းက မကြပ္ကဲႏိုင္ေပ။ ကြပ္ကဲသည့္ အဖြဲ႕အေနႏွင့္ ကြပ္ကဲႏိုင္ေရးအတြက္ ႏိုင္နင္းေသာ ႐ုံးလုပ္ငန္း မ႐ွိပဲ မျဖစ္ႏိုင္ေပ။ ထို႕ေၾကာင့္ ေတာင့္တင္းစနစ္က်ၿပီး တကယ္မိမိတာဝန္ကို ထမ္းေဆာင္ေသာ ႐ုံးအဖြဲ႕မ်ားကို ႀကိဳးစား ေဖာ္ထုတ္ရန္ လိုအပ္ေပသည္။ ထို႕အျပင္ မွန္ကန္၍ အခ်ိန္မီေသာ သတင္းကို စုေဆာင္းရ႐ွိႏိုင္ရန္ ပထမဆံုးအေနႏွင့္ ေထာက္လွမ္းေရး လုပ္ငန္း၊ ဆက္သြယ္ေရး လုပ္ငန္းမ်ား အေကာင္အထည္ေဖာ္ၿပီး အင္အားေတာင့္တင္းရန္ အားထုတ္ေဆာင္႐ြက္ရမည္။

(၉) စစ္ပစၥည္းအသံုးအေဆာင္ႏွင့္ အျခားျပႆနာမ်ား ေျဖ႐ွင္းနည္း

 ကြ်ႏ္ုပ္တို႕၏ ေတာ္လွန္ေရး အေျခအေနအရ ကြ်ႏ္ုပ္တို႕၏ တပ္မေတာ္အတြက္ ျပႆနာမွာ စစ္ပစၥည္း အသံုးအေဆာင္ႏွင့္ စစ္ေထာက္ပံ့ေရးမ်ားပင္ ျဖစ္သည္။ ထိုျပႆနာကို ေျဖ႐ွင္းရန္ ေအာက္ပါနည္းမ်ားအတိုင္း ေဆာင္႐ြက္သြားရန္ လိုအပ္ေပသည္။

(၁) ကြၸ်ႏ္ုပ္တို႕ ေတာ္လွန္ေရးတပ္မ်ားအတြက္ အဓိက စစ္ပစၥည္း အေထာက္အပံ့ေပးရာမွာ ရန္သူဆီမွ ျဖစ္သည္ဟူေသာ စကားကဲ့သို႕ ရန္သူ႕ထံမွ လက္နက္မ်ားကို တိုက္ခိုက္သိမ္းဆည္းျခင္းျဖင့္ မိမိကိုယ္ကို လက္နက္တပ္ဆင္ ျဖည့္ဆည္းရန္၊ မိမိတပ္မ်ားကို တိုးပြားေအာင္ ျပဳလုပ္ေရးႏွင့္ မိမိ၏ တိုက္စြမ္းရည္ကို ထိန္းသိမ္းထားရန္။

(၂) ေရာက္ရာေဒသတြင္ ရ႐ွိႏိုင္သည့္ ပစၥည္းမ်ားကို အသံုးျပဳရန္ (ရႏိုင္သည့္ ပစၥည္းႏွင့္ လက္နက္က်ည္ဆံမ်ား ထုတ္လုပ္ ျပင္ဆင္ေရးႏွင့္ မိုင္းလုပ္ငန္း စသည္တို႕ကို တိုးခ်ဲ႕ လုပ္ေဆာင္ရန္) လိုအပ္ေပသည္။

(၃) ရန္သူႏွင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဌာနဆိုင္ရာတို႕မွ သိမ္းဆည္းရ႐ွိေသာ စက္ကိရိယာပစၥည္းမ်ားျဖင့္ မိမိတပ္ကို တိုးတက္ေအာင္ တပ္ဆင္တည္ေဆာက္ရန္။

  (၄) ေဆးဝါးႏွင့္ ပါတ္သက္၍မူ တိုင္းရင္းေဆးမ်ားႏွင့္ ႏိုင္ငံျခားေဆးမ်ားကို သံုးရန္ လုိအပ္သည္။ ေဆးဝါးရ႐ွိရာ ရ႐ွိေၾကာင္း အဓိကနည္းလမ္းမွာလည္း ရန္သူ႕ထံမွ တိုက္႐ိုက္သိမ္းယူနည္းႏွင့္ ဝယ္ယူနည္းတို႕ ျဖစ္သည္။

 (၁၀) အင္အားေတာင့္တင္းေသာ အဓိကတပ္ႏွင့္ အရန္တပ္လိုအပ္မႈ

လြတ္ေျမာက္ေဒသမ႐ွိ၍ ျပည္သူ႕စစ္မ်ားကို မဖြဲ႕စည္းႏိုင္သျဖင့္ တပ္မ်ားကို ႏွစ္မ်ိဳးခြဲထားရေပမည္။ ေဒသတပ္ႏွင့္ အဓိကတပ္တို႕ ျဖစ္သည္။ ျပည္သူ႕စစ္ (သို႕မဟုတ္) ေက်း႐ြာကာကြယ္ေရးတပ္မ်ား၏ အဓိကတာဝန္မွာ ၄င္းတို႕၏ ကုန္ထုတ္လုပ္ငန္းမ်ားကို မထိခိုက္ေစပဲ ျပည္သူကို အသက္အိုးအိမ္စည္းစိမ္မ်ားႏွင့္ ၄င္းတို႕ကိုယ္ကို ကာကြယ္ရန္ ျဖစ္သည္။ ၄င္းတာဝန္ကို ေက်ပြန္ေအာင္ ထမ္းေဆာင္ရာ၌ ေဒသတစ္ခု႐ွိ ျပည္သူ႕စစ္ (သို႕မဟုတ္) ေက်း႐ြာကာကြယ္ေရး တပ္မ်ားသည္ ေတာ္လွန္ေရး စစ္ပြဲကို အျခားေဒသတစ္ခု႐ွိ အလားတူတပ္ႏွင့္ ဆက္စပ္၍ တိုက္ခိုက္သည့္ တာဝန္ကို ထမ္းေဆာင္ျခင္းပင္ ျဖစ္ေပသည္။ အမ်ိဳးသား လြတ္ေျမာက္ေရးတိုက္ပြဲ၏ ေဒသဆိုင္ရာ တာဝန္ႏွင့္ တစ္မ်ိဳးသားလံုးဆိုင္ရာ တာဝန္သည္ တစ္ခုႏွင့္ တစ္ခု ဆက္စပ္ေနေပသည္။ တစ္ခုႏွင့္ တစ္ခု အက်ိဳးစီးပြားခ်င္း မဆန္႕က်င္ဟူ၍ ျမင္ရေပမည္။ ျပည္သူ႕စစ္မ်ားကို ဖြဲ႕စည္းမိသည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ ၄င္းသည္ အၿမဲတမ္းတပ္ႏွင့္ ေပါင္းစပ္၍ျဖစ္ေစ ၄င္းတို႕ဘာသာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ျဖစ္ေစ တိုက္ခိုက္ႏိုင္ေပသည္။ ျပည္သူ႕စစ္တို႕သည္ ေျမျမဳပ္ဗံုးမ်ားကို က်ယ္ျပန္႕စြာ အသံုးျပဳႏိုင္သည္။ ေဒသဆိုင္ရာတပ္သည္ ျပည္သူ႕စစ္မ်ားကဲ့သို႕ ေက်း႐ြာကာကြယ္ေရးမဟုတ္ပဲ ၿမိဳ႕နယ္ သို႕မဟုတ္ ေဒသကာကြယ္ေရးတာဝန္ကို ယူရေပမည္။ ကြ်ႏ္ုပ္တို႕သည္ ေဒသဆိုင္ရာတပ္မ်ား၏ ေဒသစြဲစိတ္၊ သမာ႐ိုးက်ဝါဒ စသည္မ်ားကို မေၾကာက္႐ြံ႕ရေပ။ မိမိတို႕၏ ေမြးဖြားႀကီးျပင္းရာ ေဒသအတြက္ စိုးရိမ္ပူပန္သူ၊ ကာကြယ္လိုစိတ္ထက္သန္သူ၊ ရန္သူ၏ ဖိႏွိပ္မႈကို မခံလိုသူ၊ အျခားေဒတို႕ကို မသြားလိုသူတို႕ကို လြတ္ေျမာက္ေရးစစ္တြင္ ၄င္းတို႕ေဒသတြင္ တာဝန္ယူေစျခင္းျဖင့္ တမ်ိဳးသားလံုး၏ အက်ိဳးႏွင့္ မဆန္႕က်င္႐ံုမွ်မက ဆက္စပ္ေနေပသည္။ ေဒသဆိုင္ရာတပ္သည္ သက္ဆိုင္ရာ မိမိတို႕၏ ေဒသကာကြယ္ေရး တာဝန္ကို သာမက ျပည္သူ႕အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကိုလည္း အကူအညီေပးရေပမည္။ ေဒသဆိုင္ရာတပ္သည္ အၿမဲတမ္းတပ္ (အဓိကတပ္)၏ လိုအပ္ေသာ အကူအညီကို ေပးႏိုင္သည္သာမက အခါအခြင့္သင့္တိုင္း အၿမဲတမ္းတပ္ႏွင့္ လက္တြဲ၍ ရန္သူကို တိုက္ခိုက္ႏိုင္ေပသည္။ ေဒသဆိုင္ရာတပ္သည္ အထက္ပါတာဝန္ကို ထမ္းေဆာင္ရင္း ထုသားေပသား ရလာကာ အင္အားေတာင့္တင္းလာသည္ႏွင့္အမွ် အဓိကတပ္အတြက္ လိုအပ္ေသာ အင္အားကို ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္သည္။ အဓိကတပ္ အျဖစ္သို႕ ျမင့္တက္လာႏိုင္ေပသည္။

အၿမဲတမ္းတပ္ (အဓိကတပ္)သည္ အၿမဲတမ္း ေနရာမေ႐ြး၊ နယ္ပယ္မေ႐ြး စစ္ေရးတာဝန္ကို ယူရေပသည္။ ျပည္သူ႕စစ္၊ ေဒသဆိုင္ရာတပ္တို႕မွ ထုသားေပသားရလာေသာအခါ ရဲေဘာ္မ်ားျဖင့္ အစဥ္ အင္အားျဖည့္စဥ္းေပးရမည္။ အဓိကတပ္သည္ တခါတရံ စု႐ုံးေနေသာ္လည္း တခါတရံ  ခြဲျဖန္႕ေနရတတ္၍ ရန္သူကို တိုက္ခိုက္ရာ၌ ပို၍ အင္အားႀကီးရန္ ေဒသဆိုင္ရာတပ္၊ ျပည္သူ႕စစ္တို႕ႏွင့္ ပူးေပါင္းရန္ လိုအပ္သည္။ ေရာက္ရာ ေဒသဆိုင္ရာတပ္ႏွင့္ ျပည္သူ႕စစ္တို႕ႏွင့္ ပူးတြဲ၍ ရန္သူကို တိုက္ခိုက္ေခ်မႈန္းရေပမည္။

ဤသို႕ျဖင့္ ေဒသဆိုင္ရာတပ္၊ အဓိကတပ္၊ ျပည္သူ႕စစ္မ်ားသည္ တခုႏွင့္တခု စည္းလံုးညီၫြတ္ရေပမည္။ ဤသို႕ ခြဲျခားထားျခင္းသည္ အေျခအေနႏွင့္ သင့္ေလ်ာ္၍ ျပည္သူတို႕၏ ေထာက္ခံမႈႏွင့္ ဆႏၵကို ပိုမိုရ႐ွိေစပါသည္။ အလြန္ အက်ပ္အတည္းေတြ႕ေသာ အေျခအေန မ်ိဳးတြင္လည္း အဓိကတပ္ကို ေဒသဆိုင္ရာ တပ္မ်ားအျဖစ္ေျပာင္းလဲျခင္း၊ အဓိကတပ္မ်ားကို ကြၽႏ္ုပ္တို႕ အက်ိဳးအတြက္ ခြဲျဖန္႕၍ လူထုအၾကားတြင္ ေရာေႏွာပစ္လိုက္ျခင္းကို လုပ္ႏိုင္ေပသည္။ တဖက္တြင္မူ အေျခအေန တိုးတက္ႀကီးထြားလာပါက ျပည္သူ႕စစ္မ်ားႏွင့္ ေဒသဆိုင္ရာ တပ္မ်ားကို အဓိကတပ္ႀကီးမ်ားႏွင့္ လာေရာက္ပူးေပါင္း လုပ္ကိုင္ေစျခင္း၊ ပိုမိုႀကီးမားေသာ တာဝန္ျဖစ္သည့္ အဓိကတပ္ႀကီးမ်ား အျဖစ္သို႕ လံုးဝေျပာင္းလဲပစ္ျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ႏိုင္ေပသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ အင္အားေတာင့္တင္းေသာ အဓိကတပ္ႏွင့္ အရန္တပ္ အလြန္ လိုအပ္လွေပသည္။ ကြ်ႏ္ုပ္တို႕သည္ ေရာက္ေလရာ ေနရာတိုင္းတြင္ ျပည္သူ႕စစ္မ်ား (သို႕မဟုတ္) ေက်း႐ြာကာကြယ္ေရးတပ္ဖြဲ႕မ်ား၊ ဖြဲ႕စည္းေရးကို သာမက ေဒသဆိုင္ရာ ပါတီတပ္သားေကာင္း (ေကဒါ)မ်ား၊ ေဒသဆိုင္ရာ လက္နက္ကိုင္ တပ္တို႕ကို ဖြဲ႕စည္းေရးအား ကူညီလုပ္ကိုင္ရေပမည္။ တာဝန္ၿပီးေျမာက္မွ ေတာ္လွန္ေရး အေျခခံစခန္းမ်ား တည္ေဆာက္ျခင္း၊ အခိုင္အမာျပဳျခင္း၊ ျပည္သူ႕ လက္နက္ကိုင္တပ္မ်ားကို တိုးခ်ဲ႕ျခင္းမ်ားကို ျပဳလုပ္ႏိုင္ေပလိမ့္မည္။